BRANDLIJNEN Hans Versteeg

Hoge resolutie beelden

Visie op eigen werk

Download als word document (25Kb)

De ruit

De ruit heeft voor mij als vorm altijd al een grote aantrekkingskracht gehad. In mijn grafische werk komt het dan ook regelmatig voor. Waarschijnlijk heeft eenexpositie van Mondriaan in 1961 daar een sterke invloed op gehad.

Het dwingende van de gekantelde vorm ervaar ik als aangenaam, omdat het door de beschouwer als tegendraads wordt ervaren en hem dwingt om beter te observeren.

In het huidige werk heeft het geleid tot de horizon als hoofdthema en benadrukt tevens de loodrecht daarop staande lijnen. Bovendien wordt door deze vorm het werk nog meer als autonoom ervaren. Er is geen twijfel mogelijk: het laat een manier van kijken zien, terwijl een normale rechthoek nog een venster op de werkelijkheid zou kunnen suggereren.

Het licht

Zonder licht geen kleur. Deze waarheid krijgt pas echt betekenis wanneer men van een onderwerp meerdere studies maakt, zoals de overbekende kathedraal van Chartres door Degas of de tuin van Renoir.

Gebruikte Renoir nog verschillende jaargetijden om de verschillen in licht te tonen, interessanter wordt het als het binnen een dag gebeurt, zoals bij Dibbets, of zelfs binnen een uur.

Binnen de Nederlandse traditie zijn er vanzelfsprekend voorbeelden te over, maar een belangrijk voorbeeld van dit verschijnsel is voor mij de manier waarop J.H. Weissenbruch dat deed. Ik laat me graag opslorpen door het kunstwerk. Als toeschouwer zowel als vervaardiger.

De graficus

Het werk is duidelijk ook van een graficus. Iemand die het liefst bij het kijken een oog toeknijpt. Soms ook afwisselend, waardoor de plat geworden werkelijkheid heen en weer schuift. Een graficus die tweedimensionaal kijkt, de vorm tot plat vlak reduceert die de kleur aanneemt van het aanwezige licht.

Die zich de discipline laat welgevallen van het zelf vastgestelde kader en strikte voorwaarden hanteert om daar vervolgens de grenzen van te verkennen, met voornamelijk horizontalen en vertikalen. Die perspectief opheft of laat stuiten op lijnen die geen brandpunt hebben, en alleen tolereert, indien de perspektief samenspant met de ruitvorm of een confrontatie aangaat met het vlak. Zo plat mogelijk, zoals het een graficus betaamt.

Ik houd ervan om alsmaar hetzelfde te onderzoeken en daar steeds werk van te maken. De wisseling van atmosfeer en licht en de uitwerking op de omgeving is daarbij genoeg. Verder vind ik het van groot belang om het licht binnen het werk zodanig te vangen dat het de beschouwer bij het werk betrekt, hem als het ware het werk inzuigt.

Piezografiën

Download als word document (21Kb)

Over deze naam is men het nog niet eens. Men spreekt over piezografie of cyclee. Afhankelijk van diegene die de prenten voor je drukt.

(De letterlijke vertaling van de eerste term is: schrijven met piezo. Dit naar aanleiding van de uitvinding van de piezokop die electronisch aangestuurd razendsnel meer of minder inkt of pigment laat passeren).

Ofschoon ik zelf de term pigmentdruk sympathieker vind omdat er inderdaad nogal veel inkt-, verf- danwel pigmentoverdracht plaatsvindt, is het pleit hierover niet beslecht. In ons geval worden de prenten gedrukt door het atelier van Bernard Ruijgrok die de term ‘piezografie’ hanteert.

Bernard drukt al deccenia lang voor kunstenaars in Nederland, waaronder grote namen als Dibbets, Rob Scholte, Ger van Elk, en Jeroen Henneman. Aanvanklijk begonnen als meester-zeefdrukker bracht zijn belangstelling voor computers en digitale techniek in het bijzonder met zich mee dat hij als eerste in Nederland prenten begon te vervaardigen in digitale druk die al gauw de vergelijking met zeefdruk ruimschoots konden weerstaan.

Een feit is dat deze techniek de wereld stormenderhand veroverd en inmiddels de prentkunst voor zeefdrukken vrijwel geheel heeft vervangen. En het eind is nog lang niet in zicht.